W przeciwieństwie do Nowego Testamentu, w Starym Testamencie określenie to oznacza funkcje, nie imię, a upadły anioł wypełniający tę funkcję traktowany jest tam jako źródło zła i nieprzyjaciel Boga, kusiciel człowieka.
Symboliści uznają te istoty za symbole zła, realiści Kościoła katolickiego mówią zaś o jak najbardziej osobowej egzystencji Szatana.
Realizm dotyczący osoby Szatana jest oficjalną nauką Kościoła. W Nowym Testamencie pozycja Szatana, jako przeciwnika Boga i nieprzyjaciela rodzaju ludzkiego, zostaje poszerzona o rolę przeciwnika w dziele zbawienia dokonywanym przez Jezusa Chrystusa (Mt 16,21-23, Mk 4,15) oraz rolę przeciwnika wspólnoty chrześcijańskiej (Ap 12,17).

Nazywany jest “oskarżycielem”,
“władcą tego świata”,
“władcą mocarstw powietrza”,
“diabłem”,
“nieprzyjacielem”,
“Złym”,
“Belzebubem”,
“złym duchem”,
“duchem nieczystym”,
“kłamcą”,
“ojcem kłamstwa”,
“zabójcą”,
“Wężem”,
“wężem starodawnym”,
“Smokiem”

Problem Szatana w chrześcijaństwie odzwierciedla pytanie o początek zła.

O szatanie i jego roli w dziejach ludzkości (również przyszłych) jest mowa m.in. w Księdze
Rodzaju oraz Apokalipsie świętego Jana